Language is the dress of thought.



Beste miss Motley,
Iedere dag trek ik iets uit de kast, ik kleed me aan, gewoon heel praktisch. Ik heb niet zoveel aandacht voor kleding want eigenlijk vind ik het een beetje zonde van mijn tijd, ik lees liever een boek, of luister naar muziek dan dat ik mijn tijd besteed aan winkelen en kleding. Toch bekruipt me soms het gevoel dat we allemaal een uniform dragen, en dat idee zint me ook weer niet. Zouden er een manier zijn om de tijd die je aankleden nu eenmaal kost zinvoller te maken, zou kleding me een tevreden gevoel kunnen geven? 
( A de L te A. naam en adres bij de redactie bekend)

Kleding is een spel al zou je dat niet zeggen als je de spijkerbroeken op straat telt of bij een opening in het Stedelijk Museum de dames weer in veilig zwart ziet aankomen. Een serieus spel dat je kan helpen de dag beter door te komen, je veilig te voelen in een koude wereld of je ziel kan verwarmen door je te wikkelen in zacht mohair, warme zachte gebreide truien en vesten. Een spel van werkelijkheid en fictie, want waarom zou je 's morgens niet gewoon je kleding afstemmen op je dromen. Toen ik deze jurk van Juliette Blightman ontmoette die de titel 'Always there is a desire that impels and a convention that restrains' had gekregen, zag ik opeens voor me hoe mooi het zou zijn om kledingstukken een titel te geven, die ik dan op het houten hangertje zou schrijven of op een kaartje dat ik met een touwtje aan het haakje zou hangen. Met het openen van de kastdeur zou de geur van poëzie naar buiten komen, en de zinnen zouden houvast geven bij het kiezen van wat ik die dag wilde dragen, hoe ik de dag tegemoet wilde treden of wat ik van de komende uren verwachtte. De woorden 'Wanneer ik het woord Toekomst uitspreek, vertrekt de eerste lettergreep al naar het verleden' (Wislawa Szymborski)' zou ik als een hedendaagse memento mori op de kastdeur schrijven. Mijn enige colbertje krijgt de titel: 'En denk erom, links, links, links' (Armando). Mijn groene jurk noem ik 'Alles roddelde, tot de bomen aan toe' (Jan Arends) en mijn meest feestelijke jurk 'Ik ben de vrouw van de kaneelschiller. Ruik me' (Michael Ondaatje). De grijsgroen gebreide trui: 'Om een schim te plezieren' (Joseph Brodsky) en de zin van Sasja Janssen 'Deze dagen lekt de zee door de lucht' heb ik nog geen bestemming gegeven. Iedere dag zou zo’n zin tegen me aan schurken en me troosten of moed geven.


Op de knaapjes in mijn kast hangen ook tweedehands gekochte kleren, een groene jurk, een wit jasje, een rok. Tweedehands kleding helpt je aan unieke stukken maar brengt ook het probleem van zijn vorige drager mee. Aan ieder stuk kleeft een onbekende geschiedenis, je weet maar niet welke krachten er in de stof zijn gaan zitten. In een tweedehands winkel let ik altijd op de kwetsbare plekken, is de stof onder de oksels niet verkleurd, zijn de randjes nog schoon, en ruikt de stof fris. Tweedehands broeken, daar begin ik niet aan. Het zweet van de vorige eigenaar kan in de vezels zijn gekropen, wie weet van voor vlekken er uit zijn gepoetst.
Deze jurk van Juliette Blightman heeft een aantal kleine vlekjes. Ze kreeg het kledingstuk cadeau van een geliefde vriendin en ze heeft de jurk eerst een tijdje gedragen. om het fijne gevoel van intiem contact met de vorige eigenaar. Maar op een zeker moment was het onhoudbaar, de dunne stof was versleten en er vielen steeds meer gaten in de stof. Ze transformeerde de jurk tot een kunstwerk op een hangertje dat te zien was op Art Basel met de titel 'Always there is a desire that impels and a convention that restrains'. Onttrokken aan het alledaagse en met de gouden stof achter de versleten plekken refereert de jurk aan een rituele dracht, een doopjurk, een doodskleed, misschien wel een jurk voor sekteleden. De jurk zelf met zijn simpele snit, vierkante hals en de wijde mouwen is een soort oer-kledingstuk, een jurk die je zelf in vele variaties zou kunnen maken. De twee gouden borsten herinneren aan de heilige Agatha, die heilige die op een ronde schaal haar twee afgesneden borsten toont. Agatha werd gemarteld omdat ze de liefde van de heidense Quintianus afwees en haar doopbeloften trouw bleef. God was haar richtlijn. De titel 'Always there is a desire that impels and a convention that restrains' is een citaat uit het boek 'Madame Bovary' van Gustave Flaubert , over de vrouw die de saaie werkelijkheid niet kon aanvaarden omdat ze in haar haar leven verlangde naar de liefde waarover ze in boeken zoveel heerlijks had gelezen. Op zoek naar een gedroomd ideaal zakt ze steeds verder weg in een diepe ongelukkige put van verveling en apathie. De conventies in haar tijd boden haar ook weinig ruimte om een eigen zinvol leven te creëren buiten het huwelijk en de liefde om.
De met gouden stof opgelapte jurk van Juliette opent in die kwetsbare nachtjurk de gouden plekken van het bestaan. Vrouw, man, condities, mogelijkheden en beperkingen. Ik google haar naam en kom haar foto tegen waarop ze vriendelijk lacht met bessenrode blossen en in een mooi geel ouderwets vestje. Ik hou erg van vestjes. Het gele vestje zou prachtig staan bij de jurk met de gouden borsten. Ik hoop dat zij de poëzie leeft in haar dagelijkse leven. Ik zal haar voorbeeld volgen.

"But a woman is checkmated at every turn. Flexible yet powerless to move, she has at once her physical disabilities and her economic dependence in the scales against her. Her will, like the veil of her bonnet, is tied to a string and flutters in every wind. Always there is a desire that impels and a convention that restrains."
- Gustave Flaubert, Madame Bovary hoofdstuk 12.


(Language is the dress of thought. Samuel Johnson)



werk van Blightman


werk van Blightman