« vorige
Lieve onbekende kunstenaar,



Lieve onbekende kunstenaar,

Dat je bij mij in de buurt woont, is het enige dat ik over je weer. Ja, en dat je van afval houdt, maar dat spreekt voor zich, denk ik.

Ongevraagd, ongewild, onbetaald en onbezonnen plaats jij als een guerilla strijder, op obscure tijdstippen, sculpturen rond een vervallen speelplaats, die tot voor kort, bestond uit een piepende schommel, een door katten ondergescheten zandbak, en een instabiele wipwap. Dit alles omhuld door een gammel troosteloos, vijf-stenen-hoog muurtje.  

Waarom kies je voor deze plek? Wil je speeltuin opfleuren? Stond de plek je niet aan? Past het bij jouw rauwe werk?

Je imponerende beeldentuin debuteerde met een enkel zich langzaam ontwikkelend sculptuur. Je gaf een afgezaagde boom zijn takken terug. Je purde, spijkerde, lijmde en schroefde tot het inmiddels dode stukje natuur, zijn originele silhouet hervond. Om de in ere herstelde boom in de komende barre maanden te beschermen tegen koude, heb jij haar bekleed, met koeien- en kattenbont, hoe vertederend.


Misschien ben je geen academische kunstenaar; je werk straalt door eenvoudige eerlijkheid, enthousiasme en onbevangen naïviteit. Dit benijd ik. Dinsdag heb ik mijn diploma ondertekend, nu ben ik officieel een kunstenaar. Een vreugdevol moment, ‘een mijlpaal’ zei mijn moeder. Maar kan ik ooit nog kunst maken zoals jij dat kan? Kan ik nog vormen scheppen zonder allerlei ingewikkelde, intellectuele verbanden te leggen? Kan ik nog naïef zijn?

Is mijn kennis die ik heb opgedaan tijdens mijn academietijd een rem op mijn spontaniteit? Ben ik oneerlijker geworden? Is de academie een uitgedokterd bolwerk waar elke vorm van naïviteit de kop wordt ingedrukt? Nee, zou ik stellig antwoorden als mij dit wordt gevraagd. Maar jouw werk maakt mij twijfelend.

Als ik kunst maak, heb ik geleerd een plan te maken. Ik werk binnen mijn visie en probeer mijn werken een zinvolle inhoud mee te geven. Mijn hoofd is het startpunt, mijn handen het gereedschap. Jij laat je leiden door je handen, je onderbewustzijn, je intuïtief.

Ik wil je ontmoeten, met je praten. Ik wil je doorgronden, analyseren, bestuderen. Ik wil erachter komen hoe jouw handen werken. Ik wil je aan het werk zien, je handschrift ontrafelen.

Oh nee, daar ga ik al, de academicus komt in me naar boven, misschien ben ik wel echt kapot gestudeerd. Kan jij me helpen?

Liefs,

Thijs



| | | tag - Arnhem | 4 reacties
Jellie Klaster | 09 oktober 2013 09:10

Thijs, gewoon maken!. ik ben ook pas afgestudeerd aan de academie. Ik snap je dilemma.
Gewoon maken, niet denken..''ik ga een kunstwerk maken''. Materiaal pakken, iets, maakt niet uit wat, en maken, maken, maken. Niet denken..''het moet wel wat betekenen,.... het moet wel mooi worden,....het moet mensen van hun voetstuk blazen,.....het moet wel wat opleveren'', Dat is alles...o,nee. Niet bang zijn om fouten te maken. uberhaupt niet bang zijn. Wie doet je wat. Nou???

ankie vytopil | 13 oktober 2013 10:54

Wat schattig! Toch denk ik dat de onbekende kunstenaar hier wordt geïdealiseerd als een onbedorven iemand. Ik heb zelf geen enkele kunstopleiding gehad en ken deze kloof.

zeP | 13 oktober 2013 14:41

check Sjoerd en Emmy eens .... bij dat pleintje
:)

sjoerd schwibettus | 14 oktober 2013 20:50

Thijs Tittse

wat een leuk verhaal
daar antwoord ik op:

je bent hier welkom hoor, Staringplein 33
vind je ook meteen mijn partner Emmy Chau te spreken

www.walkingfaces.nl en ook
walkingfaces.blogspot.nl en op youtube
www.youtube.com nog een:
www.youtube.com
Emmy vind je op
www.emmychau.nl www.youtube.com

Plaats een reactie
Je email zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden.
Verplichte velden zijn gemarkeerd *