« vorige | volgende »
Tijdens mijn studie was ik bang dat ik niet zou weten wat ik mijn leven moest doen, nu weet ik zeker dat ik het niet weet.



Lieselot van Damme schrijft ieder half jaar voor mister Motley een tekst over de balans na het afstuderen. Verdwaalt ze in een zwart gat, of zoeft ze van een witte berg? Lees hier de eerdere tekst van Lieselot. Dit jaar is werkelijk wonderlijk, sommige illusies zijn met de grond gelijkgemaakt, andere zijn er voor in de plaats gekomen. Interessant is het zeker, goed voor mijn bloeddruk, minder.  

Wat is nu de balans van dit jaar? Ik heb vijf exposities gehad, 1 Artist in residence, ik ben coördinator van FLOSS geworden, doe de PR voor Moustache Meubelen en zit in het projectbureau van SintJan een organisatie die krimp tegengaat in Kloosterburen. Op de planning staat een expositie op 25 mei, één in september, een dik feest op 8 juni de organisatie van de jaarlijkse Sintjansmarkt, als alumni ben ik gevraagd voor de visitatie van Minerva en we sluiten af op 30 juni met een nieuwe editie van FLOSS. Al bij al niet slecht voor één jaar. Dit alles financier ik met een baan in de callcenter branche, het laatste is niet glamoureus maar het dekt min of meer de kosten.

Het grote verschil tussen afgestudeerd zijn en afstuderen ligt hem in de zekerheden. Toen ik studeerde dacht ik dat ik geen geld had, nu heb ik geen geld. Als ik aan het werk ben voor 8.20 euro per uur, geeft me dat het zelfde gevoel als toen ik theorie achterstanden moest wegwerken. Zolang je je niet bezighoud met hoe kut het is, is het te doen. Tijdens mijn studie was ik bang dat ik niet zou weten wat ik mijn leven moest doen, nu weet ik zeker dat ik het niet weet.

Het is beter om niet meer dan drie dagen de week te werken. Zo vermijd je dat je je meer een callcenter agent voelt dan een kunstenaar. Want ondanks al de toffe projecten en exposities die ik doe, vergeet ik soms dat het callcenter slechts een bron van inkomsten is in plaats van een baan.
Het voordeel is dat de meeste mensen die ik ken die afgestudeerd zijn -ongeacht de afstudeerrichting- in de zelfde situatie zitten. Schroom niet om het er met je naasten over te hebben, of nog beter, zorg er voor dat je vrienden op de zelfde plek werken al jij. Dan kun je er tenminste nog om lachen. Het werkt zalvend om met de collega die naast je zit die een master in het een-of-ander heeft, de gehele boel af te zeiken.

Ach, natuurlijk komt het uiteindelijk goed, en een baan is beter dan een uitkering. Hoef je tenminste niet te verantwoorden wat je met je vrije tijd en je 700 euro doet. Maar knap klote is het af en toe wel. En volgend jaar, dan wordt het nog leuker. Je kent de routine een beetje, wat je wel en niet kunt verwachten. Ik ga nog meer organiseren en misschien leer ik dan wat meer te genieten van het moment, dan neurotisch te focussen op de volgende deadline.

En voor de gene die zin hebben in een feestje, 8 juni transformeren we de voormalige Pruimcity te Groningen tot dansbare waanzin. We schuiven al de dagelijkse onzin aan de kant en bouwen we een installatie waar je in kunt dansen.

| | | tag - Lieselot Van Damme | laat een reactie achter
Plaats een reactie
Je email zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden.
Verplichte velden zijn gemarkeerd *