ARCHIEF

Mister Motley eet alles

Mister Motley eet alles
Hanne Hagenaars

Eten. Het is niet mijn favoriete onderwerp. Mijn jeugd in Apeldoorn werd bepaald door iedere dag aardappelen, groenten en vlees (gehakt, in alle mogelijke variaties) die mijn moeder op tafel zette in ruil voor veel gemekker, kritiek en gezeur. Soms probeerde ze wel eens iets anders, zoals speklapjes met ketjap, en nog zie ik onze kindergezichten met van afgrijzen scheef getrokken bekken voor me. Nog erger dan de vertrouwde pot.
In deze jaren ”60 was zelfs macaroni een exotisch gerecht. Nu kijken we niet meer op van sushi, roti en bamboespruiten. Toch lijkt temidden van de grote rijkdom aan eten iets verloren te zijn gegaan. Zo staat eten voortdurend in de schaduw van het dik of dun of adhd. En in plaats van te genieten van vingerlikkend lekker eten is kant-en-klaar favoriet. De afhaalwinkels staan rond zes uur bomvol, alle kinderen willen naar McDonalds en anders zijn er nog de maaltijdzakken van Iglo (met een prijs van de consumentengids). Het kookboek How to eat van Nigella Lawson suggereert dat we vergeten zijn hoe we moeten eten.
Het eten zelf is steeds onduidelijk geworden: sojasubstantie in de vorm van lapjes vlees met hamsmaak, gemanipuleerde groenten, verpakte bolletjes wortel en een zakje kleurstof in de vorm van snoep. Met als meest extreme voorbeeld de gekloonde steaks van SymbioticA/TC&A . Waar liggen de grenzen van eten? Bij ketchup, kauwgum, en kip met hormonen?

In een nog niet zo ver verleden volgde ik een cursus macrobiotisch koken. Aangespoord door beloftes van een krachtig en mooi lijf èn dat iedere kwaal te voorkomen en te genezen viel met deze gerechten. De winkel met enkel groenten van het seizoen en de basisproducten (gierst, gerst, rogge) gaf enorme rust. Mijn zoon keek naar de groene in water gekookte groente zoals ik naar het ketjaplapje moet hebben gekeken. Maar ik voelde me echt goed tot ik naar de lezing ging. Je bent wat je eet, zo hoorde ik de macrobioot vertellen. Als je veel kip eet wordt je spichtig, tanig en nerveus, eet je veel varken dan ga je al ronder en rozer zelf op het dier lijken. Hij demonstreerde dit met vliegbewegingen en knorgeluiden. Dat was het moment dat ik stopte met de cursus. Bloody onzin.
Een van de meest intrigerende krantenberichten van de laatste maanden betrof een onderzoek uit Engeland. Jonge criminelen in de gevangenis kregen dagelijks een extra vitaminepil als aanvulling van hun bord eten en daardoor nam het aantal relletjes beduidend af. Hoe werkt eten uit op ons lichaam? Maakt het ons rustig of hieper, dik of dun, geeft het pukkels en eczeem en kan het misschien lust opwekken?
Eten is het begin en einde. De kunstenaar Wim Delvoye drukte ons met de neus op de feiten met zijn machine Cloaca: eten erin en poep eruit. Dat traject daartussen, dat zijn wij, dat is leven. Eten is voedend tot het omklapt, tot er een broodje pindakaas met gif aan een geliefde wordt geserveerd of iedereen zoveel eet tot hij er letterlijk dood bij neervalt zoals in de film La Grande Bouffe.
In de kunst wordt eten ingezet als onderzoek naar de grenzen van het eigen lichaam en naar de grenzen van leven en dood. Eten is seks, leven en dood en ondertussen kan het voedsel alle denkbare emoties verbeelden. Spruitende paarsige aardappels dienen als symbool voor creativiteit, in de lucht vliegende pannenkoeken doen aan de kosmos denken. Na het zien van dode chocolaatjes en een ui-etende huilende familie verlang ik weer naar de simpelheid van het jaren ?60 menu van aardappelen, groenten en vlees. En voor wie wil een hardgekookt ei als vleesvervanger.

Lees meer »

datum
trefwoord(en)