ARCHIEF

Hangt los

Mister Motley hangt los
inleiding door Hanne Hagenaars
Mister Motley heeft een lichaam en beweegt zich. Hij zit, staat, ligt, kruipt hangt of springt. Iedere beweging heeft een ander doel en roept een andere ervaring op. Mister Motley zit klem, in een te kleine stoel, opgesloten in een situatie of opgesloten in zijn hoofd. En mister Motley veert weer op uit zijn benauwde positie. Stappen-dansen-springen, een sprong in de ruimte, in het oneindige, het onbekende.

In 1962 maakte Yves Klein zijn sprong in de leegte. De foto laat zien hoe Yves een zweefduik nam van het dak van een huis in een straatje in Nice, het hoofd geheven en de armen wijd uiteen gespreid. Vol overgave en vertrouwen onderneemt hij het onmogelijke

Aernout Mik is beeldhouwer en maakte een videowerk met de titel 'A Small Group, Falling' 1998. Drie mensen maken gezamenlijk een bungeejump en zwiepen als een klein kluitje heen en weer door de onmetelijke ruimte. Mik beschouwt het werk als ?een kleine sculptuur? en de drie lichamen zijn in zijn handen dan ook een klompje materie geworden dat aan het elastiek beweegt. Ondanks de moderne ingrediënten zoals video en bungeejump gaat het uit van de basisgegevens van het beeldhouwen, namelijk lichaam en ruimte: het lijf staat, zit of ligt of hangt en iedere pose draagt een eigen betekenis. Toch kan de bungeejump bij ieder van de drie die daar aan dat touw bungelt een andere sensatie oproepen. Misschien roept er wel een om zijn moeder en ervaart degene die naast en tegen hem hangt wel de ultieme vrijheid terwijl ze daar een paar keer op en neer zwieren. Angstzweet of ultieme vrijheid, beide is mogelijk, op hetzelfde moment in dezelfde situatie.

De wereld is als een labyrint waarvan je maar in een klein deel de weg weet. Je kunt je leven lang in dit deel blijven, elke dag de krant lezen en de bekende weg lopen. Meestal pakt dit behoorlijk saai en geestdodend uit. Maar dat hoeft niet. De souplesse van het denken van grote schrijvers als Pessoa had zijn wortels in een alledaags eentonig bestaan. Hij avonturierde op het papier en verkende zijn grenzen enkel mentaal. En wat een prachtige zinnen in onvergetelijke boeken heeft dat opgeleverd. ?Twee dingen slechts heeft het noodlot mij gegeven: kasboeken en de gave om te dromen.?

Bruce Nauman betrok na zijn academietijd in zijn eentje een atelier en vroeg zich vertwijfeld af hoe en waar te beginnen als kunstenaar. Hij maakte fotootjes van de kopjes koffie die hij dronk en filmde allerlei simpele alledaagse handelingen zoals liggen, lopen, stampen, springen. In plaats van een bronzen beeld te maken voerde hij de poses uit met zijn eigen lichaam en werd een soort lopende sculptuur. Zo kan een studio jarenlang de plek zijn om de ruimte te verkennen.

De Britse Lucy Gunning reageerde op Nauman door de vloer te verlaten en in de hoogte via randjes en richeltjes de kamer rond te klimmen. Haar handen voelen, tasten, grijpen om houvast te krijgen in de ruimte. Zo wordt zelfs de bekende ruimte waar je woont een fysiek avontuur.

En avontuur is de beste invulling van de ruimte van het leven, al is het maar door augurken tussen je tenen te stoppen of champgnons in je neusgaten, à la Erwin Wurm

Lees meer »

datum
trefwoord(en)