Benoit Peeters en Francois Schuiten

Francois Schuiten (1956, Brussel) en Benôit Peeters (1956, Parijs) pakten op de kleuterklas al de blokken van elkaar af en rookten op de middelbare school al hun eerste sigaret met elkaar, maar besluiten pas in 1980 de krachten te bundelen wat betreft werk: samen creëren ze allerlei beeldverhalen en worden uiteindelijk bekend met de verhalenreeks ´De Duistere Steden´. Deze reeks komt gedeeltelijk uit in stripvorm maar wordt ook gebruikt in o.a. kranten, kinderboeken en reisgidsen. De verhalen spelen zich af in een parallel universum dat via geheime architecturale hints naar onze eigen wereld verwijst. In elk verhaal wordt weer een nieuw universum ontdekt aan de hand van een nieuwe hoofdpersoon. Soms lijken de verhalen weinig met elkaar te maken te hebben maar schijn bedriegt! Wie goed kijkt vindt tientallen verwijzingen naar de andere werelden...

Zoals de titel al doet vermoeden bestaat dit parallelle universum vooral uit steden. Bij sommige is duidelijk waar de inspiratie vandaan is gehaald, je herkent elementen van Brussel of Kopenhagen, of een stad is een fictief voortvloeisel uit de kunstgeschiedenis.
Zo is de stad Xhystos geënt op de Art Nouveau. Het schijnt mogelijk te zijn via poorten heen en weer te reizen tussen de Duistere Steden. Jules Verne en architect Victor Horta hebben bijvoorbeeld al een parellel universum van Schuiten en Peeters bezocht. Nu wij nog.

Pas na drie boeken kreeg het idee van een parellel universum eigenlijk pas vorm:
`De gids van de duistere steden die een paar jaar geleden uitkwam, geeft de indruk dat de serie een gigantische constructie is, maar dat is een absurd idee. Zoiets kun je nooit van tevoren bedenken. Van boek tot boek ontwikkelt het zich. We kregen veel reacties van lezers die er van alles in zagen en dat hebben wij op een gegeven moment gevolgd. We stoppen er kleine details in, zoals namen die terugkeren, zodat er verbanden ontstaan.´ (Peeters)

De kunstenaars proberen zichzelf steeds te vernieuwen, grafisch, maar ook in hun opzet van de scenario´s. Ze voelen zich hiertoe verplicht om de lezers te verrassen: ´We moeten zaken aan de lezer geven, opinies veranderen, proberen om de mensen die vertrouwen in ons hebben, telkens weer te verrassen. Dit is wat je het (uiteraard heel erg virtuele) 'morele contract' tussen de lezer en ons, als auteurs, zou kunnen noemen. Gelukkig voor ons is ons publiek erg veeleisend. De lezers verwachten van ons dat we hen keer op keer verrassen, zij hebben zogezegd immers een 'abonnement op de verrassing'.

Ze lijken hun lezers wel in spanning te kunnen houden want op internet zetten hun fans hele sites op waarin de ‘Duistere Steden in kaart worden gebracht. Schuiten en Peeters zijn hier zelf ook behoorlijk van onder de indruk: `Er zijn heel goede sites van lezers die meer weten dan wijzelf. Soms controleer ik die, om te kijken of het allemaal nog klopt wat we doen. '
De verhalen lijken verslavend te werken, en sommige fans verliezen daarin soms hun gevoel van realiteit. Een citaat van www.ebbs.net: ´De zaak van ´De Duistere Steden´ is gedurende meer dan tien jaar grondig door mij onderzocht. Het heeft zich van banale nieuwsgierigheid ontwikkeld naar een ongezonde obsessie. De laatste jaren onderzocht ik elk mogelijk spoor wat kon leiden naar het grote doel, mijn grote doel: Het vinden van de doorgang naar het de wereld van De Duistere Steden!´

schuitenpeeters.beeldbeeld.org

www.autrique.be

www.urbicande.be

www.ebbs.net/schuiten/nl/perdriel2/concl.html