ARCHIEF

De vrouwen op het Police Head Quarters in Kunduz


Sergeant Megan en Shafiqa

Als wij, dat zijn de politietrainers, jongens van de Landmacht en de vertalers, arriveren op het Police Head Quarters van Kunduz stad, positioneren soldaten zich onmiddellijk op de daken rondom ons met het geweer in de aanslag. Het PHQ zoals het hoofdkwartier door de Nederlanders wordt genoemd (uitspreken op zijn Engels) is een complex van gebouwen rondom een binnenplaats, en een voor de hand liggend doelwit voor allerhande aanslagen. Al ziet het er grimmig uit; die lopen van de geweren op ons gericht, het geeft toch een veilig gevoel.  We worden meteen door de commandant van de politie te Kunduz, Abdul Wahab, naar een kantoortje gedirigeerd waar wij thee voorgezet krijgen. Hij informeert eerst naar onze familie. “Kinderen?” vraagt hij aan de Nederlandse commandant. “Twee,” antwoordt die. “Waarom hebben jullie Europeanen altijd maar twee kinderen?” vraagt Abdul. “Wij hier in Afghanistan hebben er vier of vijf… of meer.” De commandant schudt lachend zijn hoofd en zegt dat twee kinderen al druk genoeg zijn. Ik kan het niet nalaten te zeggen dat ik er vijf heb. Abdul werpt een onderzoekende blik op mij en geeft een kort knikje bij wijze van waardering. Ik had, heel kinderachtig, een complimentje verwacht en ben wat teleurgesteld. Ik bedenk me dat hij misschien niet eens gelooft wat ik zeg. Want waarom ben ik dan niet bij mijn kinderen in plaats van in zo’n gevaarlijk land als Afghanistan? Maar er zijn belangrijkere zaken dan kinderen en hun aantal, en wij gaan naar het zogenaamde ‘vrouwenverblijf’: een ruimte waar Nederlandse vrouwelijke trainers een cursus verzorgen aan Afghaanse vrouwelijke politieagenten. Het is een gezellige boel daarbinnen en er wordt veel gelachen en gekletst. “Is het niet gevaarlijk voor hen, dat zij hier deze cursus doen?” vraag ik aan wachtmeester Rianne, de politietrainer. “Natuurlijk is dat gevaarlijk in een land als Afghanistan. Want ze worden door velen als verrader gezien. Maar ze zijn ontzettend gedreven en leergierig en doen de cursus heel graag. Alle kennis die zij kunnen opdoen, zoals bijvoorbeeld een EHBO cursus of kaartlezen, vinden zij mooi meegenomen en hun idee is: het zal altijd wel van pas komen, ergens in de toekomst. Ze pakken mee aan kennis wat ze kunnen. Nu kan het nog, straks misschien niet meer.”
Ik bedenk me hoe moedig deze vrouwen zijn, en hoeveel bewondering ik voor ze heb. Als er ergens verandering vandaan moet komen, en als wij ergens onze hoop op moeten vestigen dan is het wel op vrouwen zoals deze. Want zij zijn de moeders van de nieuwe generatie… en daarmee van een nieuwe toekomst.

Sergeant Thea en Sabza Gul

Wachtmeester Renne en Rabiea

Wachtmeester Rianne en Norya

Vrouwen op het PHQ Kunduz

| | | laat een reactie achter