ARCHIEF
Archief » Blog » Homepage »

Sands Murray Wassink



Sands Murray Wassink wordt door sommigen misschien gezien als een controversiële kunstenaar. Twee jaar geleden zorgde hij voor een kleine rel tijdens de Studium Generale op de Rietveld Academie toen hij een deel van zijn lezing met zijn broek naar beneden hield en daarna het publiek de binnenkant van zijn anus liet zien. Niet heel vreemd dus dat ik nieuwsgierig was naar de persoon achter de rel, maar niet goed wist wat ik kon verwachten. 

Op een terras aan de Amstel ontmoet ik de bijzonder vriendelijke en zachtaardige Sands. Het gesprek komt vlot op gang en al snel vertelt hij heel open over zijn gevecht met depressie en hoe hij daar als kunstenaar mee om gaat. Na een drankje wandelen we naar zijn huis/studio om de hoek van het cafe. Hij heeft me gewaarschuwd voor de rommel, en ik verzeker hem van het feit dat het bij mij thuis ook altijd een troep is. Het krappe Amterdamse appartementje staat inderdaad best vol. Maar vooral met kunst en allerlei interessante voorwerpen en foto’s. In de gang een foto van Sands met Tracey Emin en in de huiskamer het ene intrigerende kunstwerk na het andere. De trots van zijn collectie is een vroeg en beetje onhandig getekend zelfportret van Adrian Piper. Heel bijzonder want Piper is toch vooral een conceptueel kunstenaar. Verder hangen er werken van zijn grote voorbeelden zoals Carolee Schneemann, Hannah Wilke en Elke Krystufek.



Zelfportret van Adrian Piper

Na mijn verwondering over de hoeveelheid kunstwerken in het kleine appartement, leidt hij mij naar zijn studio. Nog meer werken, nu van hemzelf, liggen overal in stapels en rollen. Hij gooit nooit iets weg, vertelt hij, zelfs niet als hij ontevreden is, want het kan altijd nog ergens van pas komen. In de hoek van de ruimte staat een kast met zijn verzameling vintage parfums en overal hangen briefjes met tekst, vooral aan hem zelf gericht zo lijkt het.

Terwijl hij het ene na het andere werk voor mij op de grond tentoonstelt, praten we over oprechtheid, feminisme, depressie en gelukkig zijn. Kunst is een manier om om te gaan met het leven, een therapie zelfs in het geval van Sands. Geen kunst maken, betekent niet gelukkig zijn. Slechte gedachten die hij heeft, verwerkt hij in zijn werk en presenteert hij later in een tentoonstelling, onlangs nog bij Cokkie Snoei in Rotterdam. Ik vraag hem of hij het niet moeilijk vindt zichzelf (en anderen) zo te confronteren met zijn donkerste gedachten. Hij verzekerd mij er van dat het helemaal niet moeilijk voor hem is, maar juist bevrijdend werkt. De toeschouwer vindt dit vaak veel lastiger, is er misschien niet klaar voor of blijft liever in ontkenning over het feit dat hij/zij ook wel eens zulke gedachten over zichzelf heeft. Toch is zijn werk, dat momenteel vooral uit geschilderde teksten op textiel bestaat, zeker niet alleen maar donker. Vaak zijn de bekentenissen van Sands enorm lachwekkend. Vooral het contrast tussen de zwaarte van sommige onderwerpen en de luchtige en rechtstreekse manier waarmee hij ermee omspringt. En zo is het natuurlijk ook, iedereen kent het wel: je bent misschien niet perfect, maar je bent wie je bent en daar moet je het dan maar mee doen. Humor is een goede manier het serieuze een beetje te relativeren.

Ik ervaar in ieder geval weer een hernieuwde energie wanneer ik het huis van Sands uit loop. Zo ongekunsteld en oprecht is hij. En als je nieuwsgierig bent geworden: 26 mei opent een tentoonstelling bij Smart Project Space in Amsterdam waar Sands deel van uit maakt.











De parfumcollectie

| | | tag - Sands Murray | laat een reactie achter