ARCHIEF
Archief » Blog » Homepage »

Koken met kunstenaars



Nu al die dagen van recepten uitpluizen, boodschappen doen en nog meer boodschappen doen en alles opeten weer over zijn, is het tijd voor het allersimpelste recept dat mogelijk is. Dat vond ik in het boek Koken met kunstenaars.  Dit kookboek werd in 1987 door de Royal College of Art in Londen uitgegeven ter gelegenheid van hun honderdvijftig jarig bestaan, met een voorwoord van Henry Moore. ‘Ik heb mijn leven gewijd aan het maken van beeldhouwwerk, niet van boterkoek,’ schrijft hij, om vervolgens zijn moeder en zijn vrouw Irina de hemel in te prijzen voor hun kookkunsten. ‘Op grond van die ervaring ben ik het helaas niet eens met het idee dat een kunstenaar honger moet lijden, wil hij creatief zijn.’ En zo introduceert hij de recepten van de docenten en vrienden van het Royal College of Art, allemaal met een tekening van de kok/kunstenaar. Ook koken is tijdgebonden zoals het feit dat bijna ieder maal met slagroom en blokjes ham wordt bereid. Dat is zo jaren zeventig. Maar nog meer valt op dat ik de namen van de kunstenaars niet ken, al die namen van docenten en medewerkers van dit zeer beroemde college zeggen me niets. Quentin Blake ken ik van zijn venijnige illustraties van de boeken van Roald Dahl. Ja, het moet heerlijk zijn om van hem les te hebben. Hij maakt naast zijn eigen illustratie ook die bij het recept van George Howard. Blake is hoofddocent illustreren. Maar wie is George Howard? Gillian Patterson, docent kunstschilderen? Allistair Grant? Eduardo Paolozzi, docent keramiek en glas heeft faam gemaakt met echte jaren zestig kleurige collages en beelden waar de werkelijkheid van alledag zich lekker in mengt. De school speelde een grote rol in de opkomst van de Engelse beeldhouwkunst in de jaren ’20 en ’60. Net als recepten is veel kunst ook tijdgebonden, dat blijkt maar weer. En het idee dat je honger moet lijden om kunstenaar te kunnen zijn is om heel andere redenen opeens weer actueel. Droog brood eten, zonder kookboek. Maar dit recept is zelfs op de meest zwarte dagen te bereiden. Bewaar het!

Het recept van Eduardo Paolozzi, met uien knoflook, olijfolie en spagghetti.

Dit is een gerecht dat ik wel honderd keer heb klaargemaakt. Het is in heel Italië bekend, van sjieke Vientiane restaurants tot in de nederigste gehuchtjes op de hellingen van de Apennijnen. Het is zo smakelijk dat men er licht verslaafd aan zou raken. Stel u hebt niet veel tijd en over 2 uurtjes verwacht u zes bijzondere gasten te eten. Zet dan onmiddellijk een grote pan gezouten water op het vuur. Hak intussen wat uien en wat tenen knoflook in stukjes en zet ze met wat olijfolie in een ruime koekenpan te stoven. Mocht u daar weinig ervaring in hebben dan is het snel gebeurd en hebt u nog tijd om u even op te frissen, een salade te maken en kaas en fruit vast neer te zetten. Ondertussen zal het water vast koken. Doe er de spaghetti in en houd er een oogje op. Spaghetti moet al dente zijn. Giet de gare spaghetti af maar laat ietsjes water in de pan, anders wordt ze te droog. Voeg de gesmoorde uien nu toe. En nee, ik ben de nog eenvoudiger versie niet vergeten: helemaal geen saus, maar een klontje boer erop, en dan rijkelijk bestrooien met geraspte Parmezaanse kaas.


| | | tag - George Howard, Quentin Blake, Henry Moore, koken met kunstenaars