ARCHIEF
Archief » Blog » Homepage »

Cultural speech


Kalup Linzy, KK Queens Survey, 2005 (video still)

Een nieuwe galerie; een ruimte met een stuk of vier witte muren, een vloer die zo spik en span is dat deze spiegelt, weidse ramen aan de straatkant en een verdekte ruimte voor het tonen van videowerk. Dat lijkt me een degelijke beschrijving van hoe een galerie geacht wordt eruit te zien, waar ook ter wereld.  GCS een nieuwe galerie in De Baarsjes in Amsterdam, voldoet aan wat er verwacht wordt. Galeries groeien in de loop van tijd pas uit tot plekken met een eigenzinnig karakter. Dat heeft minder te maken met de plek en de ruimte; vooral de kunstenaars, de tentoonstellingen en de galerie als sturende factor geven deze identiteit vorm. De eerste karaktertrek van gCS laat zich zien in de tentoonstelling Cultural Speech, een ‘rauwe identiteitsverkenning’ zo beschrijven ze het zelf.

Jacquie Maria Wessels, Birdman #21 Paramaribo Suriname, 2008

De eerste verkenning in Cultural Speech toont zich in The Birdmen. Jacquie Maria Wessels portretteerde mannen die een ding gemeen hebben; ze doen mee aan zangvogelwedstrijden. De mannen geportretteerd met hun vogels tonen zich tegelijk teder, in de zorg en liefde voor hun vogel, en stoer door de kleding en sier die hun eigenheid benadrukt; T-shirts van gangster rappers, gouden sieraden en sportauto’s met kranige spoilers.

In de film Conversations with de Churen V: As da Art World Might Turn van Kalup Linzy verwordt de galeriewereld tot een ‘queer’ drama waarin ‘De grote liefde’ en ‘De grote doorbraak’ hand in hand gaan, omgeven door een hoop gekeuvel en kleine tegenslagen. In de film KK Queens Survey laat Linzy een absurde telefoonenquête zien met een kunstenaar die antwoord moet geven op allerhande, schijnbaar, irrelevante vragen. Linzy heeft het niet op met de (kunst)/galerie wereld en lijkt te zeggen dat het hem weerhoudt om zijn eigen karakter te tonen, toch komt het op mij over dat hij zich er enorm in thuis voelt en dartelt hij gezellig mee.

Wouter van Schaik, Ongedierte, 2009

Wouter van Schaik vroeg zich af hoe geluk eruit zag en googelde ‘happy people’ waarna hij de personen op afbeeldingen die verschenen natekende. In het werk worden ze ondersteboven als een groep gepresenteerd. De ‘happy people’ lijken allemaal een zelfde grimas te hebben waardoor ‘happy’ plots een obscene eigenschap wordt. Voor Van Schaik persoonlijk en als kunstenaar, lijkt de wedergeboorte de enige uitweg om zich als identiteit in al zijn eigenheid te manifesteren. In Selfportrait II, Ongedierte en Cocoons lijkt hij deze wedergeboorte te voltrekken door de stadia van ‘tot leven komen’ nog een keer te doorgaan.

De eerste karaktertrek van de galerie gCS als ‘rauwe identiteitsverkenning’ lijkt een oprechte aanzet om haar eigen identiteit in de rauwe wereld van de markt en de kunst te bevragen. Dat is mooi want als een galerie, net als een persoon, zichzelf afvraagt ‘wat er nou allemaal van moet komen’ kan het wel eens zijn dat ze daar een antwoord op vindt, in ieder geval daarin haar karakter toont.

De tentoonstelling Cultural Speech is nog tot en met 19 juni 2011 te zien in galerie gCS, Postjesweg 6-8 in Amsterdam

| | | tag - Kalup Linzy, Jacquie Maria Wessels, Wouter van Schaik