ARCHIEF
Archief » Blog » Expo's »

Je bent niet hopeloos


Overzicht 2nd act: 'Je bent niet hopeloos'

Ralph de Jongh

Morgen opent de derde en laatste akte van 'THE FAKE, THE FICTION & THE COMMON'. Ditmaal onder leiding van Juliaan Andeweg en onder de titel 'OUTTA THE OFFICE, INTO THE FOREST, OUTTA THE FOREST, INTO THIS!'. Maar hier eerst nog even een terugblik op wat er in de vorige akte onder leiding van Ralph de Jongh gebeurde. 

De Jongh heeft gekozen voor een tentoonstelling waarin inzicht geven in de artistieke praktijk het hoofddoel is. Om dit doel te bereiken heeft hij voor het eerst gebruik gemaakt van video, naast de materialen die hem gewoon zijn. De beide andere kunstenaars, Bonno van Doorn en Juliaan Andeweg, voegen zich naar de wensen van De Jongh en leverden hun werk aan zodat het ingepast kon worden in het grotere geheel van de expositie. Niettemin is hier en daar wel degelijk de persoonlijke bedoeling van de andere kunstenaars te vinden; zo zijn er bijvoorbeeld een drietal nieuw gemaakte foto's van Van Doorn die dermate prominent en andersoortig schijnen dat ze 'schuren', zoals de kunstenaar dat zelf graag ziet.

Bonno van Doorn]

Ook tijdens deze akte heeft de leidende kunstenaar weer voor een screening van een film uit de collectie van De Hallen gekozen. De keuze van Ralph de Jongh gaat, toepasselijk genoeg, over de achtergrond van kunstwerken in een galerie. Hoewel Andrea Fraser's May I Help You? (1991) de betekenis -en daarmee het inzicht- van de getoonde beschouwing op zo'n manier weergeeft dat het tussen ironie en daadwerkelijke inhoud schippert, heeft de video wel degelijk een meervoudige relevante betekenis. Alles kan volgens het idee van Fraser een context krijgen en daarmee betekenis ontlenen aan een verteld verhaal als het gaat om het presenteren en overbrengen van een context en beweegredenen. Ralph de Jongh beoogt eveneens betekenis en context aan de gepresenteerde werken te geven, maar dan op een oprechte manier.

Door het opzetten van een haag, gevormd door twee doorschijnende muren van dun plastic, wordt de ruimte in drie delen opgedeeld. Dit plastic heeft binnen het werk van De Jongh een belangrijke rol omdat hij dit gebruikt bij het vervaardigen van zijn sculpturen, of gipsen objecten. De uiteindelijke vorm van deze gipsen objecten wordt in significante mate bepaald door de losheid en daarmee het reliëf dat het plastic eigen is. In de tentoonstelling zorgt de beweeglijkheid en onvaste vorm van het plastic voor een lichte verandering van de manier waarop de objecten en video's aan de buitenzijdes van de haag te zien zijn. Daarnaast geeft deze verandering, die tot stand komt door beweging in de ruimte en de luchtstromen die daarmee gepaard gaan, een licht fluïde gevoel aan de ruimte alsmede een ruisend geluid bij het betreden ervan.

Bonno van Doorn

Ralph de Jongh

Voor De Jongh is dit de eerste keer dat hij videowerk gebuikt. De video's die in de tentoonstelling zijn opgenomen dienen meer inzicht te verschaffen in de context en betekenis van het werk van drie deelnemende kunstenaars. Zo heeft Juliaan Andeweg er voor gekozen een fragment te laten zien uit Dragonball Z waarin hoofdpersonages Goku en Vegeta een conversatie hebben over mogelijkheden en vrij experiment. Daarnaast is er een filmpje van Lil B, een rapper die zijn naam en faam aan het internet te danken heeft en een aantal maal als inspiratie diende voor de titels van verschillende werken van Andeweg. Bij Bonno van Doorn bestaan de video's uit een fragment uit Close Encounters of the third Kind (Steven Spielberg, 1977) waarin de hoofdpersoon opeens besluit zijn leefomgeving totaal om te gooien: tot verontwaardiging van de op de achtergrond schreeuwende echtgenote herschikt hij zijn tuin en keuken (“sometimes you look at something and it seems totally crazy, then you look again and it is totally normal”). Binnen het oeuvre van Van Doorn zelf spelen plotselinge ingevingen met betrekking tot herschikking eveneens een belangrijke rol. Deze hebben al meermaals geleid tot een radicale herstart na het ogenschijnlijk voltooien van een werk. Zijn andere gekozen videofragment gaat hierop verder. Deze is afkomstig uit een documentaire over Erased De Kooning (1953) van Robert Rauschenberg, waarin de ontstaansgeschiedenis en betekenis van dit werk wordt uitgelegd en verteld door kenners en de maker zelf. Het uitwissen komt ook in Van Doorn's werk terug, zoals bijvoorbeeld bij de muurschilderingen die in de eerste akte de Nieuwe Vide sierden. Daarbij is ook bij Bonno van Doorn de handeling van het schilderen van groot belang, gelijk de action paining van De Kooning – hoewel dit bij Van Doorn veel meer weloverwogen gaat.

Ralph de Jongh zelf heeft gekozen voor zelfgemaakte video's die te maken hebben met zijn persoonlijke artistieke praktijk. De eerste video toont de scherven van een gesneuvelde sculptuur die hij op een dergelijke (beweeglijke) manier heeft gefilmd dat het bijna abstract wordt: de individuele objecten en omgeving tonen te weinig om herkenbaar te zijn als hetgeen wat het eigenlijk was. Zijn tweede video is een plastic bekertje dat onderhevig is aan een lichtbron die van kleur verandert. Al de getoonde video's worden aan de buitenkanten van de haag getoond, zodat deze verder geen wisselwerking aangaan met andere objecten, noch een prominente positie vergaren binnen de tentoonstelling. Aan de buitenkanten zijn eveneens werken van de verschillende kunstenaars geplaatst, welke bijna allen ook in de eerste akte te zien waren. Juliaan Andeweg maakte nieuwe variaties op zijn geribbelde sculpturen van epoxyhars en Van Doorn presenteert de eerder genoemde foto's van de sponzen die hij tijdens de eerste akte heeft gebruikt bij het vervaardigen van zijn muurschilderingen. Deze zijn visueel zeer sterk, en de foto's zeer gedetailleerd: de poriën en specifieke kleuren zijn duidelijk te zien.

Juliaan Andeweg

Overzicht 2nd act

In het centrale deel van de haag zijn een aantal pilaren geplaatst. Deze hebben alle vier verschillende hoogtes, maar hebben de overeenkomst door De Jongh te zijn gemaakt. Ze bestaan uit tegeltjes in een ruitmotief, die zijn aangebracht op een dragende structuur van hout. Deze structuur is aan de achterkant te ontwaren, waar de pilaren open zijn. Het idee van deze objecten is om letterlijk de achterkant en inhoud van het werk te tonen en daarmee inzicht in deze werken te verschaffen. Hier herbergen de pilaren ruimte om objecten achterin te plaatsen die inzicht geven in de praktijk van de participerende kunstenaars. Zo zijn er een drietal boeken over Frank Koolen aanwezig – een bijdrage van Bonno van Doorn – en een Metropolis M en een boek van Gerard Reve (The Acrobat and Other Stories ) – geplaatst door Juliaan Andeweg. Ralph de Jongh heeft er voor gekozen Dat is Architectuur te laten zien, naast Frieze.

De inkijk in de beweegredenen en referenties -via de achterdeur- is hier zeer letterlijk, doch zeer geslaagd uitgewerkt. Deze tweede akte had eveneens een interessant concept dat meer inzicht trachtte te bieden in de context waaruit een werk voortkomt. De manier waarop dit werd uitgewerkt ging van redelijk intransparant en subtiel – de plastic afscheiding – langs referentiële videofragmenten en objecten naar letterlijk inzicht – de inkijk in de pilaren. Het is een opgelicht tipje van de sluier dat nieuwsgierig maakt en daarmee naar meer smaakt.

THE FAKE, THE FICTION & THE COMMON
25-5-2013 t/m 10-08-2013


Nieuwe Vide
Minckelersweg 6
2031 EM Haarlem
www.nieuwevide.nl

Juliaan Andeweg

Bonno van Doorn

| | | tag - expositie, Vincent van Velsen, Vincent van Velsen, nieuwe vide | laat een reactie achter