ARCHIEF
Archief » Blog » Expo's »

Condensed Reality, deel 1



Het is weer tijd voor de Biënnale Gelderland. Ditmaal te zien in en rondom het Museum voor Moderne Kunst, in Arnhem. Bij de Biënnale hoort natuurlijk een grootse tentoonstelling. Deze tentoonstelling wordt gepresenteerd onder de titel 'De wereld zien in een korrel zand.'
Condensed Reality. Het idee achter de tentoongestelde werken is dat de bezoeker anders naar de werkelijkheid gaat kijken, door onder andere een spel van formaten. Het merendeel van de werken vergroot het minuscule uit, volledig in lijn met de spreuk. Maar enkele beelden doen juist het omgekeerde, waarmee een sterke balans wordt gecreëerd.
 

De tentoonstelling begint bescheiden. In de eerste zaal staat alleen maar het verhaal over de verzameling op de muur. Dit zorgt voor een prettige overgang van normale wereld naar museumzaal. In de overgangsruimte is echter al goed zicht op de zaal waar het eerste werk te zien is. Wat gelijk in het oog springt is Hanging Grid (Ronald de Ceuster), een driedimensionaal werk van roze schuim. Bezoekers lopen er voorzichtig omheen, het straalt een enorme kwetsbaarheid uit. Nadat het roze bezonken is, valt het grijs op. Grey Measurements (Oscar Lourens) neemt een hele wand in beslag. De kunstenaar heeft zijn obsessie met meetwerk vastgelegd in een beeld wat, ondanks de grauwheid, erg prikkelt. Zo wordt de bezoeker in deze ruimte subtiel in de sfeer van maatwerk gebracht. Het titelloze werk van Marjolein de Groen stipt het onderwerp natuur nog even aan. Zij heeft een grafische documentatie van de realiteit, gebaseerd op hoe regendruppels op glas liggen, gemaakt, daarmee een nieuwe realiteit scheppend.


Geduld wordt beloond. Dat is onder andere te zien in de werken van Heidi Linck. De serie is gemaakt met Oost-Indische inkt, waardoor de werken in de eerste oogopslag compleet zwart lijken, met een beetje wit van het papier. Maar de toeschouwer zou de tijd moeten nemen langer te kijken. Na een paar momenten ontstaan er lichtgradaties in de zwartheid, waardoor figuren en patronen zichtbaar worden. Het spel van licht en donker wordt doorgezet in de titelloze serie van Mariës Hendriks. Zij heeft het interieur van haar atelier nageschilderd, waar stralen zonlicht op het meubilair diepe schaduwen voorzaken. Hierin speelt ook haar fascinatie met tijd een rol, het spel tussen de geworpen schaduwen en het tijdstip is duidelijk zichtbaar.


Geduld wordt ook beloond door het cinematografische werk van Marcel Kronenburg; 'vijf minuten vertraging.' Het is een filmpje van de treinreis van Arnhem naar Tiel. Het maakt ons bewust van ons beeld van hoe wij tijd zien. Tijdens de film, die net zo lang duur als de reis, worden de seizoenen afgewisseld. Dit gebeurt heel gradueel, waardoor het erg rustgevend is om naar te kijken, maar tegelijkertijd enorm prikkelt omdat het zachte, Nederlandse landschap ingrijpend blijft veranderen.


In de vierde ruimte vallen vooral de extremen op. Aan een wand hangen potloodtekeningen van Jissel Kerkstra, waarop orgaanachtige vormen te zien zijn. Het zijn echter geen ingewanden, maar een weergave van boomholtes. Hiermee wordt aangeduid dat in de natuur op verschillende niveaus dezelfde vormen aanwezig zijn. Dierlijke organen en het interne van planten onderscheiden zich vooral van elkaar door hun kleur, meer niet. Dat blijkt ontzettend goed uit de tekeningen. Deze suggestie komt vanaf dit werk later in de tentoonstelling vaker voor.


Het midden van de ruimte is gevuld met meerdere driedimensionale beelden. Deze beelden zijn miniaturen, zo accuraat gemaakt dat als men een foto zou maken, het in de eerste instantie niet opvalt dat het werk maar een paar decimeter hoog is. De plaatsing van dit werk heeft een balanserende werking; na uitvergrotingen krijgen de miniaturen het podium. Hierdoor wordt de eerder ingezette sfeer, van kijken naar iets kleins in grote vorm, gebroken. Dat is een verademing, omdat na drie zalen uitvergrotingen het onderwerp wel duidelijk is.


De ruimte tussen de volgende zalen wordt bezet door De Schoonheid van de Nutteloze Arbeid, van Peter Jordaan. Het is een groepering huisjes, dieren, mensen en bomen van keramiek. De bezoeker kijkt neer op een kleine, archetypische stad die ons laat zien dat alles wat we doen, hoe belangrijk we het ook vinden, eigenlijk heel erg klein is. Ondanks de mogelijk ironische invulling, ook door de titel, is het werk humoristisch en toegankelijk. De schoonheid en nutteloosheid werken samen.


De vertegenwoordiging van miniaturen maakt hierna plaats voor een combinatie van wetenschap en verdere vervorming van de waarneming. Maar daarover meer in de tweede bespreking van Condensed Reality: Deel 2


Condensed Reality, de wereld zien in een korrel zand, is te zien van 14 september tot en met 28 oktober, van dinsdag tot en met zondag, 11.00 tot 17.00, in het Museum voor Moderne Kunst in Arnhem.
www.biennalegelderland2012.nl/

Foto's ©Jasmijn Klompenhouwer

| | | tag - Condensed Reality, MMKA, Biënnale Gelderland | laat een reactie achter