« vorige | volgende »
Nog maar 2 dagen wachten


Andreas Gefeller

Mister Motley hoeft nog maar twee dagen in spanning af te wachten! Om de tijd te verdrijven, zocht hij voor vandaag van alles bij elkaar dat met het getal twee te maken heeft. Hij heeft ontzettend veel kunnen vinden! Het lijstje van vandaag bestaat uit: de twee euro munt, twee minuten kunstroof , twee meter hoogte, tweedimensionaal, twee jaar, twee lichamen op een bed, twee dezelfde tekeningen, twee klokken, twee verwarde mensen, mister Motley nummer twee, twee vrouwen op de foto, twee werelden die samenkomen, een tweeluik, twee keer kunst met twee ballen, het cijfer twee op doek en tussen twee levens in een boek. Ook Andreas Gefeller doet iets met het getal twee. Hij maakt een soort scans van verlaten huizen in prefab flatgebouwen (Plattenbau) in Duitsland. Iedere foto is samengesteld uit vele duizenden details die vanaf twee meter hoogte zijn gefotografeerd. In een Plattenbau zijn woningen in principe identiek aan elkaar. Hoeveel ruimte laat dit over voor het individu? Gefeller toont een soort sporenplattegrond waarop het patroon van de vroegere bewoners zich aftekent. Als een detective zal de toeschouwer de foto afspeuren op zoek naar aanwijzingen. Gefeller ziet deze foto's dan ook in de eerste plaats als een uitnodiging om waar te nemen. Het beeld dat hij toont kan niemand in werkelijkheid ooit aanschouwen, het is een 'onmogelijk' overzicht van een werkelijke situatie. 

De thematiek in de werken van Felix Gonzalez-Torres hangt vaak samen met de broosheid van het lichaam en relaties van mensen onderling. Vaak betrekt Gonzalez-Torres hierbij ook de relatie met zijn partner Ron: Ron overleed in 1991 aan AIDS (net zoals Gonzalez-Torres zelf trouwens). Ook het werk ‘Untitled’ (Perfect Lovers) (1987 – 1990) verwijst naar een persoonlijk verhaal. Twee klokken hangen in de traphal naast elkaar. Ze geven hetzelfde uur aan; ze tikken gelijk. Het is een eenvoudig werk, waarin Gonzalez-Torres zijn gevecht tegen de vergankelijkheid documenteert. Toch overstijgt dit werk het persoonlijke niveau moeiteloos, het kan iedereen op een eigen manier raken.


Felix Gonzalez-Torres, Untitled (Perfect Lovers), 1991

In het werk '8 Dead 2's in a Wooden Box...' van Matt Mullican, maakte de kunstenaar acht aquatinten, elk met het cijfer twee in groot formaat erop afgebeeld. Hij nummerde ze met de cijfers 1 t/m 8 in de linkerbovenhoek. De prints zitten in een houten doos met een gedrukte tekst links onder. Als je goed kijkt, lees je de zin: "8 dead twos!! In a wooden box! That person did it! Not me Not me Not me." ( 8 dode tweeën!! In een houten kist! Die persoon deed het! Ik niet ik niet ik niet.")

Matt Mullican, 8 Dead 2's in a Wooden Box..., 2007

Iedereen vergelijkt zijn leven wel eens met dat van iemand anders. Het leven van een ander lijkt vaak groener, eenvoudiger of romantischer. Een ander heeft altijd wel iets in zich wat je dolgraag in jezelf zou willen zien, maar eigenlijk past het helemaal niet bij je. Het is geen snijdende jaloezie, maar meer een bewondering of verlangen. Annelou van Griensven maakt een uitgebreid beeldverslag van zo’n levensanalyse in haar boek 'Between two lives'.


Verveling kan een belangrijk element in het creatieve proces kan zijn. Albert Einstein zei zelfs dat verveling de hoogste mentale gesteldheid is. Dagenlang niets doen kan plotseling een geweldig idee brengen, waar je vervolgens ook alle energie voor hebt om het meteen uit te voeren. En soms kan de verveling zelf, het doelloos rondsnuffelen in eigen huis of studio, iets voortbrengen. Misschien wel het meest bekende voorbeeld hiervan is Bruce Nauman die in de jaren zestig films begon te maken van doelloze handelingen die hij in zijn atelier uitvoerde. Hij vraagt zich af wat het betekent om kunstenaar te zijn, wat hij in zijn atelier uitspookt, en hoe zijn handelingen betekenis krijgen. Zijn gedachtegangen resulteren in een reeks videowerken waarin Nauman het ‘rondhangen’ in zijn studio registreert. 'Bouncing two balls between the floor and ceiling with changing rythm' is een voorbeeld van werk wat hieruit ontstaan is, een video waarin Nauman twee ballen tussen de vloer en wand laat botsen.

Bruce Nauman, Bouncing two balls between the floor and ceiling with changing rythm (1967-1968), film still

Het werk 'Bouncing two balls between the floor and ceiling with changing rythm' van Bruce Nauman, werd voor vele andere kunstenaars na hem een grote bron van inspiratie. Een voorbeeld hiervan is Jesper Carlsen, die in 2007-2008 'Bouncing two balls between monitors with changing rhythms' maakte:



Henrik Schrat onderzocht naar de relatie tussen de wereld van de kunst en de wereld van de economie. Een deel van dit onderzoek Heeft Schrat gedaan op een Britse kunstacademie, waar hij de communicatie tussen de kunsten studenten en managers observeerde. In het Italiaanse Biella maakte hij de installatie '240 x 240 x 240 cm, bakstenen, witte overhemden, van 10 verschillende merken', waarin de verschillenden werelden worden benaderd vanuit de wederzijdse waarneming. In de installatie zijn witte overhemden van verschillende merken te zien, die volgens Schrat uniformen zijn waarmee 'het visitekaartje' van het bedrijfsleven wordt aangeduid. Daarnaast heeft hij een ruimte van baksteen gebouwd, met kleine kijkvensters erin, wat symbool staat voor de wereld van de kunst. Wat zal zich binnen de muren afspelen? Bewaken of beschermen de witte overhemden de ruimte? Een ding is duidelijk: Binnen de muren merk je niets van de aanwezigheid van de overhemden en is het dus onduidelijk wat hun maatschappelijke positionering is. Toch maken kunstenaars deel uit van economische uitwisselingen. Daarom vindt Schrat het belangrijk dat kunstenaars een positie aannemen naar de buitenwereld en het economische systeem en de codes te observeren. Onder de 'witte uniformen' in zijn installatie bestaan ook duidelijke hiërarchische verschillen, die de observerende kunstenaar moet herkennen, om succesvol dialogen te kunnen voeren. Schrat laat met zijn installatie zowel het onderscheidend als de verbondenheid van deze twee werelden zien.


Henrik Schrat, 240 x 240 x 240 cm, bakstenen, witte overhemden, van 10 verschillende merken (2002), Biella, Italië

Afgelopen zomer werden er een tiental kunstwerken in twee minuten geroofd in het Van Buuren Museum in de Brusselse gemeente Ukkel. Onder de stukken zijn een doek van de Nederlandse schilder Kees van Dongen en een schilderij van de Belgische kunstenaar James Ensor.


Kunstenaar Daan Bunnik maakte twee prachtige films: 'De Huid Voelt' (deel 1 en deel 2) waarin hij zijn vader en moeder ingezoomd en ontwapenend in beeld brengt, door middel van een observationele videoportret. In dit tweeluik richt hij zich op de strijd van de veroudering van zijn ouders lichamen. De video over zijn vader onderzoekt wat het doet met een kind om het naakte lichaam van zijn ouders te zien, terwijl de video over zijn moeder zich richt op de reactie van een kind die te zien krijgt hoe zijn moeder worstelt met haar minder valide lichaam.





Er is een tijd om afstand te nemen, het huis uit te gaan, je eigen weg te vinden. Alleen door afstand te nemen, wordt duidelijk wat de invloed van het gezin is en wat je daarvan mee wilt nemen of los wilt laten. In deze tweede uitgave van mister Motley draait de kunst rondom het begrip familie. Over het portretteren van je familie, over communicatiemiddelen, over de invloed van het beroep van je vader en hoe je dat als kunstenaar als thema in je werk kan oppakken. Over schaamte, trots en geheimen. Over geweld. En tenslotte over de familie van de toekomst als een wetenschappelijk geknutselde, kunstmatige familie. En over scheiding, lonesome cowboys en de al dan niet knellende familiebanden.


Eric Hage maakte de foto getiteld 'Soulsisters': "Deze foto heb ik genomen tijdens een fotosessie van de twee vrouwen, in eerste instantie als onderdeel van een serie 1-op-1 portretten van bijzondere vrouwenverhalen uit mijn omgeving, maar tijdens deze serie ontstond het idee voor deze foto vanuit hun wens om hun onderlinge band vast te leggen in deze vorm."


'Adidas' is de onzichtbare geschiedenis van twee mensen, twee verwarde mensen die zorg nodig hebben. De infrastructuur die rondom hen is gecreëerd om hen te helpen, bestaat uit verschillende kaders en een veelheid van mensen en instituties die door de staat worden gefinancierd. Politici, maatschappelijk werkers, uitkeringsinstanties, rechtshulp, artsen, behandelaars en begeleiders zijn allen betrokken bij de situatie van deze twee personen. Hamid El Kanbouhi: “Ik wil Christina en Mohamed met een hoek van hun woonkamer naar het museum verplaatsen. Een bank, een tafel, twee schotels en twee tv’s - een voor SBS6 en de ander voor Al Jazeera. Soms zijn Mohamed en Christina zelf aanwezig in de installatie. Ik wil de kijker de kans geven een experiment te ervaren en in te zoomen op de situatie in een ander kader. Voor de personages wordt hun leven een baan, die een perspectief creëert.”


Hamid El Kanbouhi, Adidas

In het werk van Steven Bos en Susan Lanting staat een rond bed, waarop twee lichamen van een man en een vrouw liggen, de lichamen zijn bedekt met witte pailettenstof en uit hun buiken puilen met rode pailettenstof beklede organen. Het bed draait langzaam rond, een helder licht schijnt op de lichamen door de glinstering van de pailetten lijkt het alsof er nog een klein sprankje leven zit in de bloedrode organen. Voor dit werk vereeuwigden Bos en Lanting hun eigen lichamen als viering van hun samenzijn. Zoals koningsparen zich in marmer lieten vereeuwigen op hun sarcofaag, zo gaan zij de strijd aan met de tand des tijds. In deze theatrale setting overwinnen liefde en schoonheid het van de dood en het verval.

Steven Bos & Susan Lanting, May eternal light shine upon them, 2010

Twee jaar lang werkte beeldend kunstenaar Bas de Boer aan 'Cowboy Cardboard'. Een film over een groepje achtergebleven zielen in het spookstadje Papel Pueblo. Alles, de filmset, kostuums en attributen, is gemaakt van karton. De film kun je hier bekijken.


Bas de Boer, rekwisieten van 'Cowboy Cardboard'

Hoewel ze pas twee jaar is afgestudeerd heeft Sarah Bijlsma (Nijmegen, 1989) nu al een indrukwekkende lijst met exposities op haar naam staan. Na vertoningen op o.a. het Reykjavik International Film Festival en Festival Miden in Kalamata, Griekenland, is nu Nijmegen de thuishaven voor haar tweede solo-expositie. ‘Chinese Whispers / Téléphone Arabe’ is een overzicht van de videowerken die ze sinds het begin van haar professionele beroepspraktijk gemaakt heeft. Daarnaast worden er ook nieuwe werken getoond die Bijlsma speciaal ter gelegenheid van deze expositie ontwikkelde. Verrassend genoeg zijn dit ruimtelijke installaties waarbij er geen gebruik wordt gemaakt van het medium video. De expositie in Expoplu, die tot 22 november te bezichtigen is, is een totaalervaring van objecten, bewegingen, personages en geluiden die samengebracht worden door een gevoel voor sfeer en kleur dat zo typerend is voor Bijlsma’s oeuvre.

Sarah Bijlsma, Mandarijn, 2011

Kunstenaar Marijn van Kreij combineert soms twee tekeningen, of plaatst twee bijna exact dezelfde tekeningen naast elkaar. Hij kopieert zijn eigen werk. Van Kreij: "Door het verdubbelen gaan mensen het twee keer lezen, de ene kant met de andere controleren. De toeschouwer gaat beter lezen en kijken door die verdubbeling. Het ene vel krijgt houvast van het andere, terwijl toch niets vast staat. Het ziet er terloops gemaakt uit, maar alles is bewust vormgegeven. Je kunt niet alles lezen, dat hoeft ook niet."


De 'Mona Lisa' van Leonardo da Vinci is het beroemdste schilderij ter wereld. Dit schilderij is ooit gestolen geweest, dit gebeurde in 1911, door een Italiaanse arbeider die boos was dat zo’n bekend Italiaans werk in het Franse museum het Louvre hing. Na twee jaar arresteerde de Italiaanse politie hem en werd het schilderij teruggehangen.


'Het begrip tweedimensionaal of 2D duidt aan dat iets twee meetkundige dimensies heeft, oftewel alleen lengte en breedte. Voorbeelden van tweedimensionale dingen zijn een vierkant, een cirkel of een afbeelding, zoals een foto. Hoewel een foto zelf tweedimensionaal is, kan de afbeelding zelf wel diepte suggereren en driedimensionaal lijken.'(Bron: Wikipedia) Enkele bekende tweedimensionale werken zijn:

Salvador Dali, De volharding der herinnering, 1931

Pablo Picasso, Les Demoiselles d'Avignon, 1907

Vincent van Gogh, Caféterras bij avond, 1888

Vanaf 25 november 2013 wordt het nieuwe ontwerp van de 2 Euro herdenkingsmunt uit de serie 200 Jaar Koninkrijk uitgegeven. De munt die ontworpen is door Roosje Klap en Claudia Linders, toont uitgebeeld met een lint de zeven portretten van alle Nederlandse vorsten. Voor het eerst wordt een 2 Euro herdenkingsmunt ook als medaille uitgegeven door er een kleurtje op aan te brengen. Handelaren deden dit al langer maar nu heeft de Koninklijke Nederlandse Munt ook hier een primeur. Want door het aanbrengen verliest des munt haar status van een wettig betaalmiddel.


| | | laat een reactie achter
Plaats een reactie
Je email zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden.
Verplichte velden zijn gemarkeerd *