« vorige | volgende »
Knopenkoning



Erik serveert altijd de mooiste taartjes van de wereld, kleine roze bolletjes met een kransje van chocola of uitbundige barokke punten van mousse met versierselen. Aan alle wanden van zijn huis hangen tekeningen, schilderijen en foto's. Veel gesprek ontstaat er dan ook nooit omdat ik eet, rondkijk en ook onbeschaamd alles open en omkeer. Op zijn schoorsteenmantel lag een keer een doosje. Ik maakte het open en in een ouderwetse gerafelde witte onderbroek met gaten is een soort snoer van witte stoffen knoopjes van kussenslopen verpakt.  

Een paar weken later bel ik aan bij Henk Leppink, de kunstenaar van het slopen-knopen snoer. Vier steile trappen hoog bevindt zich een lichte ruimte met een enorme tafel en overal sieraden en doosjes en schalen vol knopen. Wow, wat een schoonheid! Hebberig kijk ik rond en zou het liefst alle kettingen even passen. Maar beheers me, krijg koffie en stel de eerste vraag.



Hanne: Hoe kwam je bij de knopen terecht?
Henk: Ik woonde een tijd in New York en las daar iedere week de Sunday Times. In een rubriek over straatmode zag ik een foto van een meisje dat een wit overhemd droeg dat bezaaid was met knopen. Dat beeld is me bijgebleven, al was het weer veel later dat ik dacht: ik wil iets met knopen doen.

Hanne: Wat vind je zo leuk aan knopen?
Henk: Een knoop is zo simpel: de simpelheid van een eenvoudig gebruiksvoorwerp en daarbinnen de grote verscheidenheid aan materialen. En door van knopen kettingen te maken breng ik ze weer terug naar de oorspronkelijke plek, de kleding. Alleen hangen ze nu als een snoer op de kleding. Ik zorg ervoor dat ze opnieuw gebruikt worden en zo niet verloren gaan. Mensen bewaren de knopen niet voor niets.
Iedere knoop heeft een emotionele waarde.

Hanne: Bewaren de mensen knopen niet eerder uit zuinigheid? Ik heb ook zo'n trommel vol, doe er nooit iets mee. Berust die emotionele waarde dan niet op toeval?
Henk: Ja, soms worden ze om andere redenen bewaard, zoals uit zuinigheid, maar mensen weten dan toch wel dat die kleine groene knoopjes van het truitje van hun kind afkomen. Mensen vinden het fijn om de knopen aan mij te geven, ze komen uit stoffige kelders en zolders te voorschijn. Ik maak er weer iets van.

Hanne: Hoe kom je eigenlijk aan al die knopen?
Henk: Soms koop ik een oude boedel op, soms zet ik een advertentie in huis aan huis bladen. De mensen vertellen over de herkomst: die knoop zat aan het zwarte pak van mijn overleden man, die drie waren van mijn zoon die dienst deed in Duitsland. Ze laten foto's zien waar die ronde gele knoopjes nog op een vestje zitten. Het zijn geen grootse verhalen, daar zijn knopen weer te onbeduidend voor. Het zijn kleine herinneringen. Ik hou van die details van het leven. En het idee dat de knoopjes van een vestje van die mevrouw uit Amsterdam-Noord nu in Tokio rondlopen bevalt me.

Een ketting van zilveren knopen is verpakt in een zilverpoetsdoek. Op de knopen staan wapens, zoals een afbeelding van Nero, het logo van de Olympische Spelen of van een tennisvereniging. De ketting heet Belangrijk. Alle gebruikte knopen hebben een air van importantie, zullen we maar zegen. Het gaat om sjiek en de daarbij passende 'juwelen' uitstraling.
Een andere ketting is gemaakt van parelmoeren knoopjes en verpakt in een krant waarop de afbeelding staat van de Queen Mother. De Queen Mother draagt namelijk altijd een parelketting en het parelmoer wordt wel 'mother of pearl' genoemd. Zo is er ook een ketting van ankerknopen uit verschillende landen, allen metalig, behalve een stuk of zes blauwe en witte.

Een ketting is gemaakt van een failliete boedel uit Hasselt. De winkel heette Pitje Patje. Alle doosjes waren eigenhandig door de familie bekleed met behangpapier. Moeder en de kinderen hebben dagen lang meegeholpen met doosjes plakken! Henk Leppink maakt kettingen met alle knopen die in het doosje waren gecombineerd en gebruikt de verpakking weer opnieuw voor de ketting. Pitje Patje is de titel.
Alle sieraden glanzen, blinken, flonkeren of verleiden met bloemenknopen nog meer dan een groot boeket.

Hanne: Je bent niet bang voor schoonheid, he?
Henk: Nee, ik hou van ongegeneerd mooi.

Het boek 'Henk Leppink, sieraadontwerper' is verkrijgbaar bij Athenaeum, en in de galerie van 'Witteveen visual art centre' bij Ron Lang. 24,50€
Over zijn leven en werk, vormgegeven door Bas Oudt, fotografie Eddo Hartmann, tekst Marjan Unger, Roelien Plaatsman, Erik Mattijssen.




| | | tag - Henk Leppink | laat een reactie achter
Plaats een reactie
Je email zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden.
Verplichte velden zijn gemarkeerd *