« vorige | volgende »
Uitreiking Wilhelminaring aan Hans van Houwelingen




Gistermiddag werd in Paleis het Loo de Wilhelminaring uitgereikt aan kunstenaar Hans van Houwelingen. De Wilhelminaring is een oeuvreprijs voor beeldhouwkunst en wordt om de twee jaar toegekend. De prijs bestaat uit een geldbedrag, een ring, speciaal voor de kunstenaar ontworpen door de sieraadontwerper Truike Verdegaal en een opdracht van de gemeente Apeldoorn voor het plaatsen van een ruimtelijk werk in het Sprengenpark in Apeldoorn. De eerste keer is de prijs toegekend aan Joop Beljon (1995). Daarna volgden Joep van Lieshout (2000)), Jan van Munster (2002), Carel Visser ( 2004), Maria Roosen (2006), John Körmeling ((2009), Piet Slegers (2011) en dus gisteren Hans van Houwelingen (2013). Mister Motley stelde Charlotte van Lingen, jurylid en curator van de Kunsthal in Rotterdam, een aantal vragen. 

MM: Waarom heben jullie gekozen voor Hans van Houwelingen: wat maakt hem als kunstenaar zo bijzonder?
CvL: De jury ziet Hans van Houwelingen als een verrassende beeldhouwer die steeds opnieuw de verhouding tussen beeldende kunst en openbare ruimte ondervraagt. Hij laat zien dat beeldende kunst nooit vanzelfsprekend mag zijn, minstens moet prikkelen, en liever nog moet ontregelen. De publieke ruimte van de gemeente Apeldoorn waarin een omvangrijke collectie beelden is ondergebracht, waaronder het Sprengenpark met die van de laureaten van de Wilhelminaring, zal voor Van Houwelingen een uitdagende werkomgeving zijn. Met haar keuze spreekt de jury de hoop uit dat de gemeente Apeldoorn, mede met steun van de laureaat, een vernieuwde frisse blik op de eigen beeldencollectie zal werpen, die vanuit haar oogpunt aan een zekere mate van vanzeldsprekendheid ten prooi dreigt te vallen.



MM: Van Houwelingens werk is vaak politiek-kritisch van aard. Betekent het feit dat jullie hem hebben uitgekozen dat jullie het eens zijn met zijn politieke denkbeelden?
CvL: Iedere goede kunst is politiek als ze zich verhoudt ten opzichte van de bestaande situatie- sociaal, cultureel, economisch. Dat is wat ook de kunst van Van Houwelingen doet. Zijn werk is dus in die zin politiek of strategisch van aard; niet in de enge zin van partijpolitiek. Zijn kunst stelt op geheel eigen wijze vragen over de context waarin kunst functioneert in onze wereld. Eigenlijk lijkt de werkwijze van de jury op die van Van Houwelingen. Haar keuze voor deze kunstenaar is mede bepaald door de mogelijkheid te reflecteren op de Wilheminaprijs en op het fenomeen ‘prijzen’ als zodanig.
Wat de jury met de keuze voor Van Houwelingen zo ook honoreert, is niet alleen een sterk oeuvre, maar ook de mentaliteit die daaraan ten grondslag ligt. Daarover was de jury het bijzonder snel eens.

MM: Speelt het feit dat hij zoveel kunst in de openbare ruimte, buiten de museummuren, heeft gemaakt mee in jullie beslissing hem te laten winnen?
CvL: De Wilhelminaring is een prijs voor beeldhouwkunst. Beeldhouwkunst, maar eigenlijk alle kunst, gaat over de publieke, democratische ruimte. Door gewetens- en ook liefdevol vragen te stellen geeft Van Houwelingen onconventionele antwoorden of oppert nieuwe, soms ongemakkelijke vragen die ons steeds op een ander been zetten; ons steeds op een onverwachte manier naar het bestaande laten kijken.

Fotografie van de uitreiking door: Medea Huisman

Eerder plaatse mister Motley een interview met Hans van Houwelingen door Michiel van Nieuwkerk. Klik hier om het interview te lezen.


Fotografie (bovenstaand): Medea Huisman

Sluipweg Fort, Vijfhuizen, 2009

Hans van Houwelingen, Zuil van Lelystad, 2004

Update Wilhelminamonument, Ede, 2013

| | | tag - Wilhelminaring, Hans van Houwelingen, beeldhouwkunst, Beeldhouwwerk, openbare ruimte, prijs | laat een reactie achter
Plaats een reactie
Je email zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden.
Verplichte velden zijn gemarkeerd *